Kazanie na górze rozpoczyna się radosną zapowiedzią: „Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie”. Jednak to nie ubóstwo materialne zostało określone jako błogosławione, lecz usposobienie duchowe, dzięki któremu człowiek nie pokłada ufności ani w sobie samym, ani w dobrach ziemskich, lecz w Bogu.

„Błogosławieni, którzy się smucą”, czyli przyjmują utrapienia życia, przyznając Bogu prawo doświadczania ludzi przez cierpienie i nie wątpiąc w Jego miłość ojcowską.

„Błogosławieni cisi”, którzy będąc ubogimi i utrapionymi nie buntują się, nie usiłują poprawić sobie warunków poprzez gwałt i obelgi rzucane na innych.

„Błogosławieni, którzy łakną i pragną sprawiedliwości” nie przez wyzwolenie swoich praw, lecz dążąc do sprawiedliwości, czyli do coraz większej świętości.

„Błogosławieni miłosierni” to jest ci, którzy są świadomi, że sami potrzebują miłosierdzia Bożego; potrafią oni współczuć i przebaczać błędy drugim.

„Błogosławieni czystego serca”, którzy nie splamili swej duszy przez namiętności i grzech.

„Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój”, bo zachowując sami pokój z Bogiem, sieją pokój na swej drodze.

Komentarze (0)

Pokaz/Ukryj komentarze

Pokaz/Ukryj formularz komentarzy

Napisz komentarz

Twoje Imię

Twój Email

Twoja strona WWW

Tytuł Twojego komentarza

Twój komentarz

mniejszy | większy

Subskrybuj via email (Tylko dla zarejestrowanych użytkowników)

Przeczytałem i zgadzam się: Zasady użytkowania.

Dodaj Komentarz